Poświęcenie Kościoła w Łęgajnach

Uroczyste poświęcenie kościoła i ołtarza w parafii Łęgajny

W niedzielę 19 listopada br. o godz. 13.00 ksiądz Arcybiskup dr Wojciech Ziemba, Metropolita Warmiński, w czasie Mszy Św., dokonał uroczystego aktu poświęcenia kościoła i ołtarza w parafii pw. św. Maksymiliana Marii Kolbego w Łęgajnach. W uroczystości uczestniczył także ks. prof. dr hab. Władysław Nowak, rektor Wyższego Seminarium Duchownego Metropolii Warmińskiej „Hosianum” w Olsztynie, który przez stosowne komentarze, wyjaśniał towarzyszące poświęceniu obrzędy i wprowadzał wiernych w owocny, świadomy i czynny udział w liturgii. Przybyli również kapłani z okolicznych parafii na czele z dziekanem ks. kan. Markiem Paszkowskim oraz przedstawiciele władz samorządowych.

Poświęcenie kościoła (dawniej zwane też konsekracją; obecnie termin ten jest zarezerwowany dla ludzi) jest jedną z form liturgicznych oddania budowli do celów kultu. Druga to jego pobłogosławienie. Błogosławi się tylko te kościoły, które nie są przeznaczone na stałe do kultu Bożego; np. jeśli wiadomo, że kościół ulegnie rozbiórce po wybudowaniu nowego kościoła, albo w razie wybudowania kościoła z materiału nietrwałego. Poświęcenie jest formą uroczystszą – przewodniczy mu biskup, sprawujący bogate obrzędy.

Święta Kongregacja Sakramentów i Kultu Bożego w Dekrecie ogłaszającym „Obrzędy poświęcenia kościoła i ołtarza” z dnia 29 maja 1977 roku podkreśla, że obrzędy te należy zaliczyć do najbardziej uroczystych aktów liturgicznych. Świątynia bowiem jest miejscem, gdzie gromadzi się wspólnota chrześcijańska, aby przez słuchanie Słowa Bożego, modlitwę i sprawowanie sakramentów świętych, uwielbiać Pana Boga i uświęcać się. Miejsce to jest także szczególnym obrazem Kościoła, świątyni Boga zbudowanej z żywych kamieni. Ołtarz zaś, wokół którego gromadzą się wierni, aby oddawać cześć Panu uczestnicząc w Ofierze i posilając się podczas uczty niebieskiej, jest znakiem Zbawiciela, który jest kapłanem, żertwą i ołtarzem własnej ofiary. W obrzędzie tym Jezus Chrystus jest kamieniem węgielnym i trwałym fundamentem budowli duchowej, którą jest Kościół.

Uroczysta liturgia poświęcenia kościoła i ołtarza w parafii Łęgajny rozpoczęła się procesjonalnym wejściem ks. Arcybiskupa w asyście kapłanów koncelebrujących, diakona i innych posługujących, do kościoła, w którym czekali zgromadzeni parafianie. Procesji towarzyszył śpiew pieśni ku czci św. Maksymiliana, patrona parafii. Na wstępie przedstawiciele parafii na czele ze swoim duszpasterzem powitali czcigodnego Celebransa. Ks. proboszcz Tadeusz Bugaj, podkreślił, że ks. Arcybiskup stoi u początków świątyni, gdyż jeszcze jako biskup pomocniczy poświęcał plac pod budowę tego kościoła.

Następnie Metropolita Warmiński po powitaniu i pozdrowieniu wiernych, poświęcił wodę i pokropił nią ołtarz, ściany kościoła, dzwonnicę i wszystkich zgromadzonych, na znak pokuty, ale równocześnie jako przypomnienie chrztu, dzięki któremu wszyscy zostali włączeni do Kościoła, który tworzą zjednoczeni z Chrystusem.

Liturgia słowa rozpoczęła się od uroczystego ukazania lekcjonarza, które stanowiło wezwanie, aby słowo Boże było w tej świątyni przyjmowane i w ten sposób przyczyniło się do zbawienia. Ks. Arcybiskup wygłosił homilię wyjaśniającą teksty biblijne i znaczenie obrzędów; przez które gmach kościoła poświęca się Bogu, co z kolei przyczynia się do rozwoju Kościoła miejscowego i powszechnego. Kaznodzieja podkreślił znaczenie świątyni, w której wierni gromadzą się wokół ołtarza, aby oddawać cześć Bogu uczestnicząc w Ofierze Chrystusa. Wspomniał także o nowych dzwonach, które będą zwoływać na liturgię, przyozdabiać obchody świąt i rozgłaszać chwałę Bożą.

Po liturgii słowa nastąpił obrzęd namaszczenia ołtarza i ścian kościoła, który rozpoczyna śpiew Litanii do Wszystkich Świętych. Przez tę modlitwę wyraża się nasza wiara w świętych obcowanie i ukazuje się więź pomiędzy Kościołem ziemskim, a Kościołem w niebie. Następnie ks. Arcybiskup, stojąc przed ołtarzem, odśpiewał modlitwę poświęcenia kościoła i ołtarza, w której wyraził zamiar poświęcenia świątyni samemu Bogu na stałe i prosił o Jego błogosławieństwo. Po modlitwie dokonał namaszczenia ołtarza, wylewając Krzyżmo święte na środek ołtarza i jego cztery rogi. W tym samym czasie wyznaczeni kapłani namaścili ściany kościoła. Przez namaszczenie Krzyżmem ołtarz staje się symbolem Chrys­tusa, który przed wszystkimi został namaszczony i tak jest nazwany. Ojciec namaścił Go Duchem Świętym i ustanowił Najwyższym Kapłanem, aby siebie złożył w ofierze dla zbawienia wszystkich ludzi. Namaszczenie kościoła oznacza przeznaczenie go całkowicie i na stałe dla sprawowania kultu chrześcijańskiego.

Kolejną czynnością liturgiczną było okadzenie ołtarza, kościoła i wiernych. Kadzidło, spalane na ołtarzu, aby ukazać, że ofiara Chrystusa, która w sakramentach jest wciąż uobecniana, wznosi się do Boga jako słodka woń. Wznoszący się dym kadzielny jest także znakiem modlitw wiernych, które docierają do tronu Boga. Okadzenie wnętrza kościoła wskazuje, że przez poświęcenie stał się on domem modlitwy. Przede wszystkim okadza się lud Boży, gdyż jest on świątynią żywą, w której każdy wierny jest duchowym ołtarzem.

Po okadzeniu ołtarz został nakryty i oświetlony. Ks. Arcybiskup przekazał światło wiernym zapalając świece, które zostały umieszczone przy miejscach namaszczenia ścian świątyni. Nakrycie ołtarza wskazuje, że ołtarz chrześcijański jest miejscem Ofiary Eucharystycznej oraz stołem Pańskim. Dookoła niego stoją kapłani i wierni; choć spełniają różne funkcje, sprawują Pamiątkę śmierci i zmartwychwstania Chrystusa oraz spożywają Wieczerzę Pańską. Dlatego ołtarz jako stół uczty ofiarnej jest odpowiednio przygotowywany i uroczyście przyozdabiany. Uroczysta iluminacja ołtarza i kościoła jest znakiem radości i przypomina, że Chrystus jest Światłem, którego blaskiem jaśnieje Kościół, a dzięki niemu także cała ludzkość. Następnie ks. Arcybiskup sprawował Eucharystię, która jest zasadniczą częścią poświęcenia kościoła i ołtarza.

Na pewno wyjątkowym przeżyciem dla wiernych były obrzędy zakończenia. Po uroczystym błogosławieństwie, wierni całowali ołtarz, co jest związane z uzyskaniem odpustu zupełnego, z okazji poświęcenia kościoła i ołtarza. Dla niektórych było to jedyne przeżycie, gdyż, jak to podkreślił ks. Arcybiskup, wierni świeccy mogą całować ołtarz tylko podczas takiej uroczystości, a kapłani natomiast powinni to czynić każdego dnia w czasie sprawowania Eucharystii.

Poświęcenie kościoła, ołtarza i dzwonnicy w parafii Łęgajny, było niejako uwieńczeniem okresu trudów, prac i starań wiernych o wybudowanie tych obiektów, które, co trzeba podkreślić, powstały ze środków pochodzących prawie w całości od parafian. Jednak prawdziwa budowa Kościoła rozpocznie się dopiero teraz, bo to my budujemy Go naszą wiarą, spajamy nie cementem, ale miłością i jest On tak wielki, jak wielkie są nasze serca, a nie jak mury świątyni.

dn Andrzej Baj